Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Οι πολιτικές της Ε.Ε

Τα ναρκωτικά αποτελούν έναν ειδικό τομέα ενδιαφέροντος της διεθνούς έννομης τάξης και των Διεθνών (όπώς είναι ο Οργαωισμός Ηνωμένων Εθνών) και υπερεθνικών (όπώς είναι η Ε.Ε.) Οργανισμών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθεί τις διεθνείς τάσεις και αναπτύσσει τις στρατηγικές της στην κατεύθυνση της ισόρροπης μείωσης, της ζήτησης και της προσφοράς. Στην συνέχεια θα παρατεθούν τα βασικά σημεία της κυρίαρχης τάσης σχετικά με τις πολιτικές και τις στρατηγικές για τα ναρκωτικά που ακολουθεί η Ε.Ε., όπώς αυτά αναπτύχθηκαν αρχικά στο πρόγραμμα της Στοκχόλμης και στη συνέχεια στις Ευρωπαϊκές στρατηγικές για τα ναρκωτικά

Κύριο πρόταγμα του Προγράμματος της Στοκχόλμης ήταν: «μια ανοικτή και ασφαλής Ευρώπη που εξυπηρετεί και προστατεύει τους πολίτες». Για την υλοποίηση αυτής της βασικής προτεραιότητας η Ε.Ε. στοχεύει να αναπτυχθεί ως ένας χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης καθώς αυτό είναι και βασική προτεραιότητα των λαών που συναποτελούν τα κράτη της Ένωσης.

Ειδικότερα, όπώς αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο του Προγράμματος της Στοκχόλμης «Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιβεβαιώνει την προτεραιότητα που αποδίδει στην ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ανταποκρινόμενο σε βασικό μέλημα των λαών των κρατών, που έχουν συνενωθεί στο πλαίσιο της Ένωσης...». Αυτές οι διακηρύξεις θέτουν και το βασικό πλαίσιο αρχών καθώς και τις κατευθυντήριες γραμμές για το νομοθετικό και επιχειρησιακό σχεδιασμό, ώστε να υλοποιηθούν οι πολιτικές και οι στρατηγικές της Ε.Ε. τόσο για την ασφάλεια όσο και για το έγκλημα γενικότερα και ειδικότερα για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών.

Το πρόγραμμα της Στοκχόλμης έθεσε τρεις βασικές πολιτικές προτεραιότητες της Ε.Ε. που αφορούν:

  • Την επικέντρωση στα συμφέροντα και τις ανάγκες των πολιτών.
  • Την εξασφάλιση του σεβασμού των θεμελιωδών ελευθεριών και της ακεραιότητας του προσώπου και ταυτοχρόνως τη διασφάλιση της ασφάλειας στην Ευρώπη.
  • Τα μέτρα επιβολής του νόμου, αφενός, και τα μέτρα διαφύλαξης των ατομικών δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και των κανόνων διεθνούς προστασίας, αφετέρου, τα οποία πρέπει να ακολουθούν αρμονικά την ίδια κατεύθυνση και να αλληλοενισχύονται.