Θυματοποίηση

Τρεις κατηγορίες ειδικής θυματοποίησης (αυτής που προκαλείται δηλαδή από την κατάσταση της εξαρτημένης χρήσης) προκύπτουν σύμφωνα με την έρευνα του Ο.ΚΑ.ΝΑ. Η πρώτη αφορά τις σχέσεις χρηστών και εμπόρων-προμηθευτών τους και τις σχέσεις χρηστών-αστυνομίας, η δεύτερη αφορά την ενδοομαδική βία και η τρίτη τη θυματοποίηση των εκδιδομένων χρηστών.

α) Σύμφωνα με τις απαντήσεις που έδωσε το προσωπικό των φορέων, ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που θεραπευόμενοι έπεσαν θύματα κακοποιήσεων, εκβιασμών ή άλλων εγκλημάτων από τους προμηθευτές τους προκειμένου να διατηρήσουν τη σχέση μαζί τους. Ωστόσο, προκύπτει ότι κατά κανόνα δέχονται δύο ειδών πιέσεις «...και από την αστυνομία και από τους εμπόρους. Από τους εμπόρους εκβιάζονται για να μην τους ρουφιανέψουν και από την αστυνομία να δώσουν στοιχεία...». Είναι πάντως βέβαιο, σύμφωνα με τις απαντήσεις που δόθηκαν, ότι οι χρήστες σε κάποιο στάδιο της εξάρτησης υπό αυτές τις συνθήκες αναγκάζονται από τα πράγματα να χειρίζονται αυτές τις πιέσεις για να επιβιώσουν. Και αυτός ίσως είναι ένας λόγος που συμβάλλει στο να στραφούν σε άλλες επιλογές για να κερδίζουν χρήματα.

β) Η βία ανάμεσα στους χρήστες είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο. Κλοπές, συμπλοκές, ξυλοδαρμοί μεταξύ των χρηστών, καταλήγουν σε τραυματισμούς σοβαρούς ή μη, κάποτε και με τη χρήση μαχαιριών. Αυτό ισχύει για τα αγόρια και τους νεαρούς άνδρες. Για τις γυναίκες, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς όπώς αναφέρεται από αρκετούς από το προσωπικό των φορέων, τα κορίτσια πέφτουν συχνά θύματα βιασμών, αλλά και ξυλοδαρμών και κάποτε και από φίλους. Είναι όμως συχνές και οι κλοπές μεταξύ χρηστών. Είναι χαρακτηριστική η αφήγηση μιας θεραπεύτριας του Ο.ΚΑ.ΝΑ. στο ζήτημα αυτό και την παραθέτουμε αυτούσια: «Κοίταξε, οι γυναίκες ως επί το πλείστον, είναι τα εύκολα θύματα. Αυτό τουλάχιστον έχει δείξει η εμπειρία μέχρι τώρα. Επιπλέον, οι γυναίκες έρχονται πιο εύκολα και μας το λένε ότι έχουν υπάρξει θύμα βιασμού, κακοποίησης κλπ.. Έχουν πέσει θύματα και επανειλημμένως και κατ’ εξακολούθηση. Μερικές φορές έχει πολύ δυσάρεστη συνέχεια ας πούμε στην υγεία κλπ. Τώρα, οι άνδρες και αυτοί πέφτουν θύματα, βέβαια δεν θα έρθουν εύκολα να μας το πούνε εμάς ότι ‘ξέρεις έφαγαν ξύλο’ αλλά εμείς απλά βλέπουμε σημάδια πάνω τους. Δεν θα έρθουν εδώ να κλαφτούν. Συνήθως όχι όλοι. Βλέπουμε σημάδια πάνω τους, όπώς μαυρισμένα μάτια και κεφάλια. Δεν ξέρω τι γίνεται με τους προμηθευτές τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχουν συμπλοκές μεταξύ τους. Αν κάποιος έχει επάνω του ας πούμε, έχει βρει χρήματα κλπ. και το ξέρουν κάποιοι άλλοι, θα τον στριμώξουν στη γωνία και θα τον σαπίσουν στο ξύλο για να του πάρουν ό,τι έχει και δεν έχει. Επίσης, είναι οι μεταξύ τους συνεννοήσεις που κάνουν. Δηλαδή, σου έδωσα εγώ σήμερα, θα μου δώσεις εσύ αύριο, κάπώς έτσι, δεν κρατιούνται υποσχέσεις ή λόγοι κλπ. και αυτό. Ένας άλλος λόγος είναι ότι γίνονται συρράξεις μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων. Δηλαδή, πλακώνουνε τώρα τον άλλον ή πλακώνουμε τώρα τον Αλβανό, πάμε όλοι μαζί, γιατί ξέρουν ότι αυτός έχει. Κάπώς έτσι το έχω αντιληφθεί εγώ.»

Το θέμα αυτό θίγουν και οι χρήστες και παραθέτουν περιστατικά δικής τους θυματοποίησης. Ενδεικτική είναι επίσης η χαρακτηριστική αφήγηση ενός χρήστη σχετικά με το ρόλο της αστυνομίας: «... (οι Αστυνομικοί)... Στην πιάτσα βοηθάνε όταν μπορούν: φωνάζουν ασθενοφόρο. Αυτούς που βλέπεις στην Ομόνοια, αν δεν ήταν η αστυνομία, θα σκοτωνόντουσαν μεταξύ τους ή θα είχαν πεθάνει. Όπώς εξηγεί η αστυνομία προφυλάσσει την πιάτσα από τη βία...». Αφηγείται όμως και την άλλη πλευρά του πράγματος: «...ερώτηση: Οι αστυνομικοί πώς σας φέρονται στη διάρκεια ελέγχων κλπ;»: «...Μέτρια. Το 2004 τους κάνανε τόπι στο ξύλο, όποιος και νάτανε, για να φύγουν από την Ομόνοια...».

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.