Προβλήματα κατά την αστυνόμευση των εξαρτημένων. Η άποψη των υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ.

Σύμφωνα με το με αριθ. πρωτ.: 71572/ 13/131690/27.01. 2013 έγγραφο της Ελληνικής Αστυνομίας:

«....α. Κατά τη διάρκεια ελέγχων προσαγωγών και συλλήψεων ατόμων, σχετικά με παραβάσεις του Ν. Περί Ναρκωτικών, έχει διαπιστωθεί ότι προβληματικοί χρήστες υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών διατελούν σε κατάσταση μέθης διεγερτικής ή κατασταλτικής, ανάλογα με το είδος της φαρμακευτικής ουσίας, οπότε ανακύπτουν διαταραχές της συνείδησης, ψυχοκινητική ανησυχία και πανικός, με επακόλουθο να είναι ιδιαίτερα επιθετικοί και αντιδραστικοί. Ως εκ τούτου, τέτοια κατάσταση δε δύναται να αντιμετωπιστεί με ήπια μέσα, αλλά μόνο με το απολύτως εξαναγκαστικό μέσο της δέσμευσης.

β. Έχουν καταγραφεί σοβαρές αντιδράσεις άλλων χρηστών, παρόντων σε περιστατικά σύλληψης, που εκδηλώνονται με έντονη επιθετικότητα, κατάσταση που αποβαίνει επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα του Αστυνομικού, που αδυνατεί πλήρως για τον χειρισμό της με ήπια μέσα.

γ. Κατά τη διάρκεια ελέγχων, προσαγωγών και συλλήψεων τοξικομανών και, κυρίως όταν αυτοί βρίσκονται σε υπερδιέγερση, είναι σύνηθες το ότι καθίστανται επικίνδυνοι, μη συνεργάσιμοι, κινδυνεύοντας έτσι άμεσα η σωματική ακεραιότητα του επιληφθέντος Αστυνομικού.
Επιπλέον, ο κίνδυνος μετάδοσης μολυσματικής ασθένειας από τις σύριγγες, που σχεδόν πάντα φέρουν πάνω τους και μάλιστα σε σημεία μη εμφανή είναι όχι απλά υπαρκτός αλλά καθημερινός, γεγονός που εγκυμονεί άμεσους και άκρως σοβαρούς κινδύνους για την υγεία των επιληφθέντων Αστυνομικών.

δ. Έχουν ανακύψει και καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια κράτησης εξαρτημένων από ναρκωτικές ουσίες ατόμων, οι οποίοι αρχικά επικαλούνται προβλήματα υγείας (κυρίως πόνους στην κοιλιακή χώρα) και εν συνεχεία καταλαμβάνονται από στερητικό σύνδρομο, με αποτέλεσμα να χρήζουν συχνής μεταφοράς στα Νοσοκομεία. Ακόμη, εάν η κράτηση τους διαρκέσει για αρκετό χρονικό διάστημα εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά και αυτοκαταστροφικές τάσεις.

ε. Κρίνεται αναγκαία η συνεχής και εξειδικευμένη εκπαίδευση των Αστυνομικών, σε θέματα χειρισμού εξαρτημένων ατόμων, στον τρόπο συμπεριφοράς και επικοινωνίας του Αστυνομικού με τον ελεγχόμενο, προσαγόμενο ή συλληφθέντα χρήστη ναρκωτικών ουσιών καθώς και στον τρόπο αντίδρασης, στις περιπτώσεις που ο τοξικομανής βρίσκεται σε κατάσταση διέγερσης ή κρίσης...».

Τα ίδια περίπου προβλήματα αναφέρονται και από τα πληρώματα των σταθμών R/T σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο:
- Η συμπεριφορά των χρηστών κατά την προσέγγισή, διαφέρει ανάλογα με το βαθμό επήρειας στον οποίο βρίσκονται και είναι δύσκολη την αντιμετώπισή τους με συγκεκριμένο τρόπο (συνεργάσιμοι ή μη).
- Κατά τη σωματική έρευνα που διενεργείται, οι χρήστες μπορεί να φέρουν σύριγγες ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα που μπορούν να τραυματίσουν στους Αστυνομικούς, δεδομένο ότι τα εν λόγω άτομα ενίοτε είναι φορείς μολυσματικών, μεταδιδόμενων ασθενειών.
- Κατά τις προσαγωγές των χρηστών στα Αστυνομικά Τμήματα, δημιουργούνται προβλήματα στους Αστυνομικούς λόγω των στερητικών τους συμπτωμάτων.
- Υπάρχει έλλειψη κατάλληλου ειδικού προστατευτικού εξοπλισμού προς αποφυγή μετάδοσης στους ίδιους μολυσματικών ασθενειών.

Τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αστυνομικοί στην Δ/νση Αστυνομίας Αθηνών, κατά την διάρκεια περιπολιών, ελέγχων, συλλήψεων και προσαγωγών, σε σχέση με τη συμπεριφορά εξαρτημένων ατόμων που βρίσκονται υπό την επήρεια ουσιών είναι τα ακόλουθα:
α) Παρουσιάζουν συχνά επιθετική συμπεριφορά, με αποτέλεσμα πολλές φορές να δυσχεραίνεται το έργο των αστυνομικών.
β) Παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της αστάθειας και των έντονων διακυμάνσεων της ψυχολογίας τους, με αποτέλεσμα, πολλές φορές να γίνονται επικίνδυνοι, τόσο για τους ιδίους όσο και για τους Αστυνομικούς που προβαίνουν στον έλεγχο αυτών.
γ) Ελλοχεύει ο κίνδυνος τραυματισμού των ελεγχόντων Αστυνομικών από τα διάφορα αντικείμενα που κατέχουν οι εξαρτημένοι χρήστες και που προορίζονται για την λήψη των ναρκωτικών ουσιών (π.χ. σύριγγες, ξυραφάκια κ.λ.π.), με αποτέλεσμα να είναι έντονα υπαρκτός ο κίνδυνος μετάδοσης διαφόρων, επικίνδυνων για την υγεία των Αστυνομικών, νόσων (ηπατίτιδα, AIDS κ.λ.π.) από τις οποίες συχνά πάσχουν οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών.
δ) Κατά τη διάρκεια κράτησης εξαρτημένων ατόμων στα αστυνομικά κρατητήρια, τα αναφυόμενα προβλήματα οφείλονται κυρίως στο στερητικό σύνδρομο που παρουσιάζουν, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ομαλή συμβίωση με τους λοιπούς κρατουμένους και να δημιουργούνται επεισόδια μεταξύ τους.
ε) Επίσης, πολλές φορές χρήζουν νοσηλείας, λόγω των έντονων μυϊκών πόνων, της ζάλης και των λοιπών δυσάρεστων σωματικών αντιδράσεων και πρέπει να διακομίζονται σε δημόσια νοσοκομεία, με αποτέλεσμα να απασχολείται αρκετά μεγάλος αριθμός αστυνομικών δυνάμεων για τη μεταγωγή.

Ενδεικτικά από 1/1/2007 έως 31/12/2012, από τις υφιστάμενες Υπηρεσίες, τέθηκαν -347- άτομα «σε προστατευτική φύλαξη λόγω χρήσης ναρκωτικών ουσιών...».

Από τα παραπάνω προκύπτει μία πρώτη καταγραφή των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι αστυνομικοί. Επομένως, η σχέση των χρηστών με την αστυνομία διαμορφώνεται κατά κανόνα σε συνθήκες που οι άνθρωποι αυτοί έχουν είτε ελαττωμένο καταλογισμό λόγω της επίδρασης των ουσιών είτε πάσχουν από σύνδρομο στέρησης. Προφανώς, δεν λείπουν και οι περιπτώσεις που δεν συντρέχουν αυτές οι συνθήκες. Σε κάθε περίπτωση όμως, τέτοια περιστατικά, που από το έγγραφο της αστυνομίας προκύπτει ότι μάλλον είναι συνήθη, διαμορφώνουν συνθήκες τις οποίες οι αστυνομικές υπηρεσίες χαρακτηρίζουν ως επικίνδυνες για τους αστυνομικούς. Οι αστυνομικές υπηρεσίες αναφέρουν επίσης δύο επιπλέον προβλήματα. Το ένα αφορά την απασχόληση μεγάλου αριθμού προσωπικού για τη διακόμιση σε νοσοκομεία, ενώ το δεύτερο πρόβλημα αναφέρεται στην έλλειψη υποδομών και τεχνογνωσίας για να αντιμετωπίσουν άμεσα ορισμένα περιστατικά. Επομένως, η κατάσταση των χρηστών οι υποδομείς στις αστυνομικές υπηρεσίες και η έλλειψη τεχνογνωσίας για άμεση μεταχείριση συνιστούν τον πυρήνα των προβλημάτων που προαναφέρθηκαν.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.