Βασικά πρότυπα και πρακτικές αστυνόμευσης

Ο τρόπος που αναπτύσσεται η αστυνόμευση επιχειρησιακά εδώ και πολλά χρόνια έχει αναχθεί σε έναν ιδιαίτερο τομέα έρευνας και ανάλυσης. Τα πρότυπα αστυνόμευσης που έχουν επικρατήσει στη δύση μεταπολεμικά, αποτελούν κατά κανόνα εφαρμογές των προτύπων που υιοθετήθηκαν στις Η.Π.Α. και το Ηνωμένο Βασίλειο. Συνοπτικά τα πρότυπα αυτά είναι:

- Η κοινοτική αστυνόμευση (community policing) [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 22]: Η δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ αστυνομίας και κοινότητας και η συμπαραγωγή ασφάλειας από τους πολίτες και την αστυνομία είναι από τις βασικες επιδώξεις του προτύπου αυτού. Μέσα από την ανάπτυξη ενός συστήματος σχέσεων μεταξύ κοινού και αστυνομίας, επιδιώκει επεμβάσεις της αστυνομίας σε ζητήματα που οι πολίτες θεωρούν σημαντικά για την ασφάλεια τους (πέρα από το νομικό προσδιορισμό τους) και όχι σε αυτά που η αστυνομία θεωρεί σημαντικά (που άλλωστε προσδιορίζονται με βάση τη νομοθεσία και τους κανόνες της).

- Η αστυνόμευση ανάλογα με το πρόβλημα [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 23] θεμελιώνεται στην ανάγκη να διευθετηθεί το ζήτημα του τρόπου με τον οποίο η αστυνομία χρησιμοποιεί τη διακριτική της ευχέρεια και να αναπτυχθεί ένα μοντέλο πρόληψης του εγκλήματος. Εισάγει την λεγόμενη επιστημονική ανάλυση των προβλημάτων ως εφαρμοσμένη επιστήμη. Δηλαδή, ανάγει τα κοινωνικά προβλήματα και τα κοινωνικά φαινόμενα σε διαδικασίες εξορθολογισμού για την επίλυσή τους και ποσοτικοποιεί την απόδοση και τα αποτελέσματα της αστυνομικής δράσης.

- Η αστυνόμευση με βάση την επεξεργασμένη πληροφορία (intelligence led policing) [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 24] είναι ένα επιχειρησιακό πρότυπο εργασίας που ανάγεται στη διαχειριστική φιλοσοφία και λογική, θεμελιώνεται σε συστήματα αξιοποίησης της πληροφορίας, ενώ καταλυτικό ρόλο εδώ έχει η τεχνολογία. Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική, η ανάλυση δεδομένων και η επεξεργασία των πληροφοριών για το έγκλημα είναι καταλυτικής σημασίας. Στοχεύει στον εντοπισμό ενός κινδύνου μέσω της παροχής, ανταλλαγής και αξιολόγησης πληροφορίας.

- Η αστυνόμευση των εγκληματολογικά βεβαρημένων μικρο-περιοχών (hot-spot policing) [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 25] επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στη μικρο-περιοχή που μπορεί να είναι σε επίπεδο δρόμου ή ενός τετραγώνου, η οποία θεωρείται εγκληματολογικά βεβαρημένη και εκεί η παρουσία της αστυνομίας καλείται αφενός να παίξει έναν προληπτικό - αποτρεπτικό ρόλο και αφετέρου να ελέγξει το έγκλημα κατά κανόνα κατασταλτικά. Η μηδενική ανοχή είναι το πιο διάσημο πρότυπο κατασταλτικής αστυνόμευσης που υιοθετήθηκε στις Η.Π.Α. (αρχικά στη Νέα Υόρκη) από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

- Αστυνόμευση για την αποκατάσταση της ποιότητας ζωής- Μηδενική ανοχή [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 26]. Το πρότυπο αυτό θεμελιώνεται στη θεωρία των «σπασμένων παραθύρων». Επιδίωξη της είναι η ανάσχεση της παρακμής των αστικών κέντρων και η εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών μέσα από την έντονη παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους, την κατασταλτική αστυνόμευση με έμφαση στα μικρότερης απαξίας εγκλήματα και τη χρήση στατιστικής στρατηγικής ανάλυσης για την απόδοση και την αξιολόγηση του έργου της αστυνομίας.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.