Αλληλεπίδραση και συστηματική χρήση: Οι κατάλληλες συναναστροφές

Στο βιβλίο του Howard Becker (2000) «Οι περιθωριοποιημένοι», γίνεται μελέτη της πορείας και των σταδίων εμπλοκής του ατόμου με τη χρήση μαριχουάνας μέσα από μια απόλυτα κοινωνιολογική οπτική. Πρόκειται για μία κλασσική έρευνα της δεκαετίας του ’60 που τα πορίσματά της ανέτρεψαν ό,τι πιστεύαμε έως τότε για την εμπλοκή με τα ναρκωτικά. Η περιγραφή των σταδίων δεν διαφέρει για οποιοδήποτε άλλο ναρκωτικό ακόμα και σήμερα.

1. Στάδια πρώτης εμπλοκής με τη χρήση

Σύμφωνα με τον Becker (2000), τα στάδια τα οποία διέρχεται κάποιος για να εμπλακεί με τη συστηματική χρήση και αφού έχει διαμορφωθεί η βούλησή του να δοκιμάσει είναι τα εξής [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 19]:

1. Η δοκιμή και το φτιάξιμο: Ο αρχάριος, για να μπορέσει να αποκτήσει μια τέτοια εμπειρία και να μάθει να καπνίζει, πρέπει να συμμετέχει σε κάποια ομάδα/παρέα που θα του μάθει να καπνίζει.

2. Το δεύτερο στάδιο είναι να μάθει να αναγνωρίζει τις επιδράσεις. Να αναγνωρίζει, δηλαδή, ότι αυτό που του συμβαίνει αφού έχει καπνίσει είναι «φτιάξιμο».

3. Το τρίτο στάδιο, που μπορεί να απέχει από το δεύτερο, είναι να μάθει να απολαμβάνει. Δηλαδή, να αναγνωρίζει και να χαρακτηρίζει τα συμπτώματα της επίδρασης του ναρκωτικού ως θετικά και ευχάριστα.

4. Το τέταρτο στάδιο είναι η προμήθεια της ουσίας : Σε ένα πρώτο στάδιο το άτομο κάνει χρήση όταν βρίσκεται με άλλους στους οποίους η ουσία είναι διαθέσιμη. Τότε είναι περιστασιακός χρήστης.

5. Το πέμπτο στάδιο προκύπτει όταν για διάφορους, κυρίως κοινωνικούς λόγους, το άτομο αρχίζει να κατευθύνεται σε ένα πιο συστηματικό τρόπο χρήσης, «αναγκάζεται» από τα πράγματα να φροντίσει για τη δική του προμήθεια και εδώ αρχίζει το στάδιο της συστηματικής χρήσης.

6. Η αύξουσα συχνότητα χρήσης δημιουργεί και ανάγκες προστασίας του χρήστη από τρίτους μη χρήστες.

7. Από το στάδιο αυτό και μετά, έχει ολοκληρωθεί και μια άλλη διαδικασία, εκείνη του εξορθολογισμού της χρήσης.

Αν και τα στάδια που περιγράφηκαν είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια σήμερα, οι ποιοτικές διαστάσεις της εμπλοκής με τα ναρκωτικά, όπώς η υποκουλτούρα, το υπόγειο σύστημα αξιών και το πρότυπο ζωής και συμπεριφοράς που παράγεται μέσα από τη συστηματική χρήση, διαφοροποιούνται. Έχουν αλλάξει επίσης οι τρόποι πλασαρίσματος και η ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος.

2. Η μόνιμη εμπλοκή [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 17]

Η σχέση του χρήστη με τις ουσίες από το σημείο αυτό και μετά (όταν δηλαδή είναι ανάμεσα στη συστηματική χρήση και την εξάρτηση) ενισχύεται και διατηρείται από το γεγονόςότι αυτό που τον καθοδηγεί είναι η αναζήτηση του αποτελέσματος: όλο και πιο έντονο «φτιάξιμο», σε λιγότερο χρόνο και με μεγαλύτερη διάρκεια, όπώς προκύπτεικαι από τη σχετική έρευνα του Ο.ΚΑ.ΝΑ. [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 19Α]

1. Ο τρόπος που χρησιμοποιούν οι εξαρτημένοι τις ουσίες δεν είναι άσχετος από τις γενικότερες τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία σήμερα. Οι σημερινοί εξαρτημένοι είναι πολυχρήστες, αρκεί να καλύψουν την ανάγκη τους (βλ. και προηγ.).

2. Η κοινωνικοποίηση στα ναρκωτικά. Δεδομένης της μείωσης της αρχικής ηλικίας έναρξης της χρήσης, προκύπτει ότι στην πραγματικότητα οι σημερινοί 20άρηδες-25άρηδες χρήστες δεν είχαν προλάβει να γίνουν πολίτες-καταναλωτές. Άρα η κουλτούρα του καταναλωτή (και κατ΄ επέκταση η κοινωνικοποίηση στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς) αποκτήθηκε για αυτούς μέσα από τα ναρκωτικά και αυτό είναι μια άλλη μορφή κοινωνικοποίησης, που για να εκτιμηθεί η σημασία της θα πρέπει να συνδυαστεί με την κοινωνικοποίηση μέσω της αποενοχοποίησης των ναρκωτικών. Δηλαδή, το γεγονός ότι μαθαίνουν να μην θεωρούν τα ναρκωτικά «κακό» στο πλαίσιο μιας καταναλωτικής κοινωνίας, οδηγεί και πρακτικά στο να τα καταναλώνουν όπώς οποιοδήποτε άλλο προϊόν.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.