Το έγκλημα στα μεγάλα αστικά κέντρα

Αν και στο παρελθόν έχουν περιγραφεί και αναλυθεί εκτεταμένα οι κοινωνικές σχέσεις και ο τρόπος που αναπτύσσεται το έγκλημα στα μεγάλα αστικά κέντρα, ο ρόλος του υποκόσμου και οι νεανικές συμμορίες, αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη μας καταληκτικά είναι ότι οι σύγχρονες, κυρίαρχες απόψεις για το έγκλημα στον αστικό χώρο διακρίνονται σε δύο μεγάλες σχολές σκέψης που έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τους το ρεαλισμό. Καθεμία δίνει διαφορετικές απαντήσεις και προτείνει διαφορετικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του εγκλήματος που μπορούν να αποτυπωθούν και μέσα από γεωμετρικά σχήματα,που αποκαλούνται και γεωμετρίες του εγκλήματος [βλ. αναλυτικά ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 9]. Πρόκειται για την τάση του ριζοσπαστικού ή αριστερού ρεαλισμού (radical/left realism) που αναπαριστά το εγκληματικό φαινόμενο μέσα από το τετράγωνο του εγκλήματος και για το ρεύμα του δεξιού ρεαλισμού (right realism) που αναπαριστά τις συνθήκες που συμβαίνει ένα έγκλημα ως μια τριγωνική σχέση σε συνδυασμό με μια κατάλληλη ευκαιρία (τρίγωνο του εγκλήματος). Από αυτήν την προσέγγιση προκύπτει και η πρόληψη μέσω περιβαλλοντικού σχεδιασμού. Και οι δύο επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα του δρόμου, το φόβο του εγκλήματος και τη σχέση αστυνομίας - πολιτών. Η θεωρία που επικρατεί σήμερα είναι αυτή του δεξιού ρεαλισμού (με πλήθος παραλλαγών) και από εκεί εκπορεύονται και οι ανάλογες πολιτικές.

Υπό την επίδραση του φόβου του εγκλήματος και των πολιτικών που ταυτίστηκαν με τον δεξιό ρεαλισμό στις Η.Π.Α., υποστηρίζεται ότι, όταν υπάρχει υπερ- ανάπτυξη καταστολής (βλ. μηδενική ανοχή), ο φόβος του εγκλήματος εξαιτίας της καταστολής και του κοινωνικού αποκλεισμού διογκώνεται και μετατοπίζεται προς τις πλέον περιθωριοποιημένες ομάδες μέσα στον ιστό της πόλης (εδώ περιλαμβάνονται και οι εξαρτημένοι) και όχι στο πραγματικό έγκλημα. Η γραφική παράσταση αυτής της θέσης που είναι γνωστή ως οικολογία του φόβου, αναπτύχθηκε βάσει ενός διάσημου γραφήματος της δεκαετίας του 1920 το οποίο θεωρεί ότι το έγκλημα κατανέμεται σε συγκεκριμένες ζώνες με βάση συγκεκριμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά και μεταξύ άλλων συμβολίζει και την μετατόπιση της αντεγκληματικής πολιτικής από την αντιμετώπιση του εγκλήματος στην αντιμετώπιση του φόβου του εγκλήματος [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 9]. Εκτός όμως από τις θεωρήσεις σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί το έγκλημα, έχει σημασία να γνωρίσουμε πώς πραγματικά αναπτύσσονται οι κοινωνικές σχέσεις μέσα στις προβληματικές, υποβαθμισμένες και περιθωριοποιημένες περιοχές.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.