Η Στρατηγική της Ε.Ε. για τα ναρκωτικά (2013-2020)

Ειδικά στον τομέα των ναρκωτικών, εδώ και χρόνια η Ε.Ε. εστίαζε τη στρατηγική της για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών στη μείωση της ζήτησης. Η προσέγγιση αυτή αποδείχθηκε ανεπαρκής, κυρίως επειδή επικέντρωνε το ενδιαφέρον σε μία μόνο πλευρά του προβλήματος των ναρκωτικών και μάλιστα στο επίπεδο εκείνο που συνιστά τον πλέον ευάλωτο κρίκο καθώς συνδέεται με τις εξαρτήσεις. Πρόσφατα, ειδικά την τελευταία δεκαετία και αφού είχε ήδη ενεργοποιηθεί μια σειρά από πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, η Ε.Ε. δέχθηκε (υπό την επίδραση και ανάλογων τάσεων που αναπτύχθηκαν στον Ο.Η.Ε.) ότι η προσφορά και η ζήτηση είναι εξίσου σημαντικές. Έτσι, από το 2005 η Ε.Ε. στοχεύει και στη μείωση της ζήτησης και στη μείωση της προσφοράς ναρκωτικών για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Διατηρώντας τις βασικές αρχές του Προγράμματος της Στοκχόλμης, οι στόχοι της στρατηγικής της Ε.Ε. για τα ναρκωτικά για το διάστημα 2013-2020 [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 7] είναι οι εξής:


α) Να συμβάλει σε μετρήσιμη μείωση της ζήτησης των ναρκωτικών, της εξάρτησης από τα ναρκωτικά και από των λόγω ναρκωτικών κινδύνων και την υγεία και των κοινωνικών κινδύνων και βλαβών.

β) Να συμβάλει ώστε να μην τροφοδοτείται η αγορά παράνομων ναρκωτικών καθώς και στη μετρήσιμη μείωση της διαθεσιμότητας παράνομων ναρκωτικών.

γ) Να ενθαρρύνει τον συντονισμό μέσω της ενεργούς συζήτησης και ανάλυσης των εξελίξεων και των προκλήσεων στον τομέα των ναρκωτικών σε ενωσιακό και σε διεθνές επίπεδο.

δ) Να ενισχύσει περαιτέρω το διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ της Ε.Ε. και τρίτων χωρών και διεθνών οργανισμών για θέματα ναρκωτικών.

ε) Να συμβάλει στην καλύτερη διάδοση της παρακολούθησης, της έρευνας και της αξιολόγησης των αποτελεσμάτων καθώς και στην καλύτερη κατανόηση όλων των πτυχών του φαινομένου των ναρκωτικών και των επιπτώσεων των παρεμβάσεων, προκειμένου να παρέχουν ορθή και πλήρη τεκμηριωμένη βάση για πολιτικές και δράσεις.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.