Ναρκωτικά και παγκοσμιοποίηση του εγκλήματος

Η παγκοσμιοποίηση του εγκλήματος [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 6]. (Becucci, S., Massari, M., 2003) αναφέρεται σε εκείνη τη διαδικασία μέσω της οποίας ένα εγκληματικό «περιστατικό» διαπράττεται και ολοκληρώνεται σε διάφορα στάδια, τα οποία πραγματώνονται σε διαφορετικές χωρικές περιοχές, όχι όμως μέσα στο ίδιο κράτος αλλά «διέρχονται» από διάφορα κράτη ή και ηπείρους. Και αυτή η διαδρομή δεν περιλαμβάνει μόνο το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος, αλλά και τα κέρδη που αποκομίζονται και επενδύονται σε offshore εταιρείες. Πρόκειται για φαινόμενα που συνδέονται με το οργανωμένο έγκλημα σε όλες τις μορφές του. Τυπικά παραδείγματα αυτής της εξέλιξης συνιστούν η εμπορία ανθρώπων, το εμπόριο ναρκωτικών κλπ. όπώς και η διαφθορά, η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες κλπ..

Η παγκοσμιοποίηση κατά βάση προέκυψε από την κατάργηση των χωρικών και νοητών ορίων ελέγχου της κίνησης ανθρώπων, κεφαλαίων και πραγμάτων. Η διασύνδεση ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την εγκληματικότητα, κατ’ αρχήν παραπέμπει στο οργανωμένο έγκλημα. Δεν υπάρχει όμως απόλυτη συμφωνία μεταξύ των ειδικών σχετικά με τον αιτιώδη σύνδεσμο ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και το οργανωμένο έγκλημα καθώς άλλοι δίνουν έμφαση στις γενικότερες οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές και στο ρόλο της τεχνολογίας, άλλοι προσθέτουν σε αυτά και την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών του, άλλοι εστιάζουν στις ευκαιρίες παρανομίας που δημιουργούνται από αυτή την κατάσταση πραγμάτων και άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι οι αρχές που δίνουν έμφαση στην παγκοσμιοποίηση και τη σχέση της με το έγκλημα καθώς αυτό αποτελεί μια νέα μέθοδο ελέγχου κρατών από άλλα κράτη (Becucci, S., Massari, M. 2003, ό.π. σ. 60 επ).

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.