Φόβοι : Η επαφή με τους εξαρτημένους

Η συντριπτική πλειονότητα στο σύνολο των εκπαιδευομένων (91%), χωρίς σημαντικές διαφορές ανά πόλη, παραδέχονται ότι υπάρχει κάτι που φοβούνται κατά την επαφή με τους εξαρτημένους [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 31, πιν.16]. Σε σχεδόν απόλυτο ποσοστό (95% στο σύνολο), αυτό που φοβούνται ο εκπαιδευόμενοι είναι η μόλυνση και σε μικρότερα ποσοστά η επιθετικότητα εκ μέρους των εξαρτημένων (18,3% στο σύνολο), αλλά πάντως στην Αθήνα φοβούνται λιγότερο τη επιθετικότητα των εξαρτημένων (10, 3%) σε σύγκριση με το πολύ μεγαλύτερο ποσοστό της Θεσσαλονίκης (33,3%). Αντίθετα, στην Αθήνα περισσότεροι αστυνομικοί αναφέρουν ότι φοβούνται την επιθετικότητα των εμπόρων (μάλιστα τους φοβούνται το ίδιο με τους χρήστες) σε σύγκριση με τους Θεσσαλονικείς. Είναι πιθανό ότι αυτές οι διαφορές «φόβου» οφείλονται και σε διαφορετική οργάνωση της αγοράς ναρκωτικών στις δύο πόλεις. Επίσης, ένα σημαντικό ποσοστό των εκπαιδευόμενων (15%)σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θεωρεί ότι κάθε επαφή μαζί με τους εξαρτημένους μπορεί να τους προκαλέσει προβλήματα στη δουλειά. [ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 31, πιν. 17].

Επομένως, ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα που, για διαφορετικούς ίσως λόγους, κυριαρχεί μεταξύ των αστυνομικών και έχει σχέση περισσότερο με κινδύνους σχετικά με την υγεία τους και πολύ λιγότερο με ο,τιδήποτε άλλο.

Οι διαπιστώσεις αυτές επιβεβαιώνουν τις παρατηρήσεις που προηγήθηκαν. Η βία προκαλεί φόβο στον μη έμπειρο αστυνομικό, αλλά έναν υπαρξιακό φόβο για επικείμενη βλάβη του ίδιου που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Εκτός πραγματικότητας είναι ενδεχομένως η «μηχανική» αυτόματη συσχέτιση του κινδύνου με την όποια επαφή με το χρήστη. Δεν θα πρέπει επίσης να υποβαθμίζεται ο ρόλος που έχει ο φόβος του εγκλήματος σε αυτές τις τάσεις.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.