Στερητικό σύνδρομο (από ηρωίνη καθώς και όλα τα οπιοειδή και τα υποκατάστατά τους, όπώς μεθαδόνη, βουπρενορφίνη, κωδεΐνη κ.α.)

Στα συμπτώματα του στερητικού συνδρόμου περιλαμβάνονται: έντονη επιθυμία, άγχος, δυσφορία, χάσμηση (χασμουρητά), ανόρθωση των τριχών (ανατρίχιασμα), δακρύρροια, ρινόρροια, αϋπνία, ναυτία ή έμετος, διάρροια, κράμπες, μυαλγίες και πυρετό.

Τα συμπτώματα αυτά είναι υποκειμενικά για τους εξαρτημένους, τα βιώνουνεξαιρετικά επώδυνα και τους προκαλούν μεγάλο φόβο. Η «χαρμάνα», όπώς την περιγράφουν, είναι για αυτούς κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο που θέλουν να αποφύγουν με οποιοδήποτε τρόπο. Πιστεύουν ότι μπορεί τα συμπτώματα αυτά να τους οδηγήσουν στον θάνατο.. Η αλήθεια πάντως είναι πώς ποτέ κανένας δεν πέθανε από στερητικά οπιοειδών (ηρωίνης κλπ.). Μπορεί οι χρήστες να νομίζουν ή να αισθάνονται ότι θα πεθάνουν, αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν.

Το άγχος των χρηστών που «βγάζουν χαρμάνα» είναι τέτοιο, που ακόμα και ένας ψύχραιμος παρατηρητής μπορεί να επηρεαστεί και να αρχίσει να ανησυχεί καθώς πείθεται απότους χρήστες ότι υποφέρουν πολύ και ότι η ζωή τους είναι σε κίνδυνο. ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΛΥ αλλά Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ.

Με τις ουσίες βραχείας δράσης, όπώς η ηρωίνη, τα συμπτώματα μπορούν να εμφανισθούν μέσα σε 8–12 ώρες από την τελευταία δόση, να
φθάσουν στο αποκορύφωμα σε 48–72 ώρες και να υποχωρήσουν μέσα σε 7–10 ημέρες.

Με ουσίες μεγαλύτερης διάρκειας δράσης, όπως η μεθαδόνη, η έναρξη των συμπτωμάτων στέρησης μπορεί να καθυστερήσει και να ξεκινήσει 1–3 ημέρες μετά την τελευταία δόση. Τα συμπτώματα φθάνουν στην αιχμή τους από την 3η μέχρι την 8η ημέρα και μπορούν να επιμείνουν επί αρκετές εβδομάδες, είναι όμως γενικώς ηπιότερα από εκείνα που ακολουθούν τη διακοπή της μορφίνης ή
της ηρωίνης σε ισοδύναμες δόσεις.

Search Our Site

anthologio
questionaire
epub flashbook
e pub pdf

Σημαντικό!

Τρείς είναι οι βασικοί παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην ανάπτυξη του μεσολαβητικού ρόλου της αστυνομίας ειδικά στο ζήτημα της αστυνόμευσης των εξαρτημένων και αφορούν: α) την ανάπτυξη της ήπιας αστυνόμευσης, β) τον συγκερασμό της με τις πολιτικές μείωσης της βλάβης στον τομέα των εξαρτήσεων που ακολουθούνται από τους φορείς υγείας και γ) τη συνεχή μελέτη και εκτίμηση των επιπτώσεων που έχει η παγκοσμιοποιημένη διάσταση του προβλήματος των ναρκωτικών τόσο στο επίπεδο της προσφοράς όσο και της ζήτησης.