Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Ο πολιτισμός της κατανάλωσης και η Μητρόπολη

Η επιθυμία «του έχειν», «του κατέχειν» και επομένως του «είναι» δεν περιορίζεται πια από τα πολιτισμικά όρια που στο παρελθόν χρησίμευαν για να προστατεύσουν το θεσμό της ιδιοκτησίας/κατοχής. Οι σύγχρονοι καταναλωτικοί πολιτισμοί δημιουργούν μια ψυχική υπόσταση καταναλωτή σε σύγχυση, όπου το άγχος και τα κοινωνικά του αντίδοτα από μόνα τους παράγουν πλεόνασμα της αποκαλούμενης διαταραχής (disorder) και υπέρβασης–παράβασης (transgression), καθώς ομάδες και άτομα επιχειρούν να δώσουν νόημα σε μια ζωή, που διέπεται με αύξοντα ρυθμό από νέες και διακριτές διαδικασίες που συνδυάζονται με τον καταναλωτισμό στη σύγχρονη κοινωνία (Presdee, 2000, Haywad, 2004, Burke, 2008).

Όπώς επισημαίνεται (Presdee, 2004), αυτό που αναδεικνύεται ως σημαντικό δεν είναι πια η δημιουργία ή η κατασκευή ή το «να κάνεις πράγματα» που διεγείρουν, αλλά η κατανάλωση αγαθών και ειδικότερα η καταστροφή των πραγμάτων. Το να καταστρέφεις, να χρησιμοποιείς, να καταναλώνεις γίνεται μία σημαντική καθημερινή δραστηριότητα που διεισδύει στη συνείδηση, ‘νοστιμίζει’ την κουλτούρα και την καθημερινή μας ζωή. Η καταστροφή γίνεται μια καθημερινή δραστηριότητα. Ο «τέλειος καταναλωτής» δεν αφήνει τίποτα από το προϊόν και είναι έτοιμος για περαιτέρω καταστροφή, συγκινησιακά και οικονομικά. Αυτή η γενική περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ο χαρακτήρας της Μητρόπολης σήμερα έχει μια ιδιαίτερη σημασία για να κατανοήσει κάποιος την εμπλοκή με τα ναρκωτικά, το φαινόμενο της πολυ-χρήσης, τις μεταβολές στις προτιμήσεις των χρηστών και στα πρότυπα χρήσης, αλλά και την ανάπτυξη εμπορίου ναρκωτικών και του οργανωμένου εγκλήματος.